Zo een met twee assen waarvan sommige campings op de website hebben staan dat ze je dan niet willen. Zeker met een witte bestelbus ervoor gaan we wel heel erg op de zigeuners in Frankrijk lijken. Gelukkig hoeven wij niet op van die kampen langs de snelweg te staan. Voorlopig staan we zeer landelijk tussen de koeien in de Krimpenerwaard. Al blijft het groene hart toch ook randstad en zijn de vele auto’s en vliegtuigen nooit ver weg.
Dreas is gestart met zijn nieuwe opdracht en mag als manager Stations en Gebouwen zijn draai weer zien te vinden in een nieuwe werkomgeving. Ik mag mijn weg zien te vinden in weer een andere leefomgeving en fiets verkennend door Gouda om ergens een binnenband voor Dreas zijn fiets te scoren. Als echte toeristen bezoeken we het eerste vrije weekend de Kamphuisen Siroopwafelfabriek en beleven we de Gouda cheese-experience.
Na krap twee weken zijn we een weekend terug aan boord. Twintig jaar geleden werden we de eigenaren van deze boot. Wist ik veel waar we aan begonnen. Ik wist alleen dat ik me op El Galante wel thuis zou kunnen voelen. Ik hoor het mezelf nog tegen Dreas zeggen, zittend op het bankje waar de motor onder zit en waar we later een kachel op plaatsen. Dreas was de zeiler, zij het nooit op zulke grote boten. Ik was gewoon mede-avonturier.
Dat thuis kunnen voelen, dat klopte. Dat klopt nog steeds. Wat een moeite om te beseffen dat het aan boord zijn eindig is. Was er maar een koper. Dan was het klaar. Maar dat is niet. Er is nog geen koper. Het is nog niet klaar. Als we aan boord zijn, voelt alles zo eigen en vertrouwd dat het bijna ondenkbaar lijkt dat dit stopt.
De volgende dag, samen druk bezig met de boot nog verder leeghalen, voelt het oké. Oké in de zin van accepterend. Spullen komen en gaan. Zelfs mensen komen en gaan. Niemand ontsnapt aan de cycli van de natuur. We doen het ergens voor, zeggen we soms tegen elkaar. Als we meer in Spanje willen zijn, hebben we hier in Nederland schoon schip te maken. We kunnen het ons financieel niet veroorloven om ook de boot te houden. We hebben ontzettend veel moois beleefd met de boot. Prachtige herinneringen. Ergens, gaande de weg, hebben we een andere koers uitgezet en die koers werd werkelijkheid toen we vorig jaar de sleutels in ontvangst mochten nemen van onze eigen 'cortijo' (het Andalusische woord voor een landelijke woning). Dat betekent afscheid nemen van El Galante en een nieuw avontuur in Spanje. Het huis is klaar, de moestuin staat in de startblokken. Buren kwamen op een zondagmiddag in februari artisjokken planten, alleen zijn wij er nu niet. Hopelijk kunnen ze tegen wat hitte en droogte.
In de caravan is het overigens ook niet zomaar klaar. Met de warmte is het 34 graden binnen. Op het dak zit een airco alleen met maximaal zes ampère ‘walstroom’ gaat dat niet werken. Een was draaien, kan niet op onze landelijke en eenvoudige boerencamping en hier blijven in de winter is niet mogelijk. Straks weer verkassen dus. Gelukkig kregen we afgelopen week duidelijkheid dat we de wintermaanden elders kunnen staan.
Als reizigers en levensavonturiers vinden we uiteindelijk bijna overal wel onze draai maar een klein beetje houvast is soms toch wel erg fijn.
Gerlinde Zoodsma
10 augustus 2026
